O neto do ferreiro

tamén quixo forxar un enreixado

de palabras precisas e perennes

como o ferro.

Forxar as migallas dun abecedario

ata facelas conmovedoras,

transparentes e puras

como o orballo da mañan

que esbara nas follas da verdura

ou da herba.

Un día o neto do ferreiro

atopou coa luz cromática da lingua

na carboenta forxa dos seus soños

e anceiou engarzar

toda a beleza do presente,

do pasado e do futuro.

Anceiou afogarse alí

na paixón do lume,

na dor dos seus

como seselle estivera abrindo un río

de troitas e nenúferos brancos

dende o peito á gorxa

CANDIDO DURO.

( Para o meu amigo Paco da Solaina de Piloño con fonda admiración pola súa obra-
unha aperta.Cándido Duro )

IV FORXA LITERARIA encontros culturais no rural.